Rondo Diora
Diora · Radioodbiorniki stacjonarne · lata: 1961–1965 dane zweryfikowane
Brak zdjęć — do uzupełnienia.
Lampowy odbiornik stołowy Diory (1961–1965), kolejny następca Mazura w rodzinie z obrotowym przełącznikiem zakresów. Konstrukcyjnie bardzo zbliżony do Czardasza — ten sam układ elektryczny i obrotowy przełącznik zakresów odziedziczony po Mazurze, pozioma skala u dołu i pokrętła po bokach — z jedną kluczową różnicą: regulacja barwy dźwięku realizowana jest potencjometrem (płynnie), a nie skokowo jak w Czardaszu. Wyposażony w wejście gramofonowe i elektronowy wskaźnik dostrojenia (magiczne oko EM4, w późniejszych egzemplarzach EM80). Umieszczony w stosunkowo nowoczesnej obudowie z jasnymi gałkami; charakterystycznym elementem wersji 6212 są nóżki z desek po bokach skrzynki (wersja 6213 ich nie miała).
Parametry
| Konstrukcja | lampowa (superheterodyna) |
|---|---|
| Lampa głośnikowa | EBL21 |
| Lampy | 2×ECH21, EBL21, AZ1, EM4 (późniejsze wersje: EM80) |
| Zakresy fal | D, Ś, K |
| Zasilanie | sieć, prąd zmienny |
| Przełącznik zakresów | obrotowy (z Mazura) |
| Regulacja barwy | potencjometrem (płynna) |
| Wskaźnik dostrojenia | magiczne oko EM4 (późniejsze EM80) |
Warianty
- Rondo 6212 — charakterystyczne nóżki z desek po bokach; wskaźnik EM4, w późniejszych EM80
- Rondo 6213 — wersja bez bocznych nóżek-desek
Wycena rynkowa
| Widełki | 50–250 zł |
|---|---|
| Mediana | ~120 zł |
| Dostępność | Częsty |
Szacunek regułowy (kategoria × marka, 2026-07) — orientacyjny, do potwierdzenia rynkowego; nie oparty na indywidualnym badaniu ofert.