Muzeum Polskiej Elektroniki

Tango Diora

Diora · Radioodbiorniki stacjonarne · lata: 1960–1968 dane do weryfikacji

Brak zdjęć — do uzupełnienia.

Lampowy odbiornik stołowy zaprojektowany w Diorze, o nietypowej historii produkcji: pierwszą serię ~400 szt. Diora wykonała ok. 1960 r., po czym produkcję przeniesiono do ZRK w Warszawie (gdzie karty katalogowe datują ją na 1964 r.), a w 1967 r. wróciła do Dzierżoniowa jako Tango 2 (do 1969 r. Diora wyprodukowała ok. 77 tys. szt.). W odróżnieniu od innych małych odbiorników z tej lampy (Figaro, Rozyna — autotransformator i prostownik jednopołówkowy), Tango miało pełny transformator sieciowy i prostownik dwupołówkowy; z tyłu gniazdo gramofonowe DIN i przełącznik radio/gramofon.

Uwaga — dane do weryfikacji. Artykuł przeglądowy oldradio.pl jest wewnętrznie niespójny co do klasyfikacji Tanga: w jednym miejscu wymienia je wśród „następców Mazura" (Czardasz 1957, Tango 1960, Rondo 1961) w grupie odbiorników z lampą głośnikową EBL21 i obrotowym przełącznikiem, a w innym opisuje jako pierwszy model Diory z lampą ECL82. Karty katalogowe oldradio.pl (nr 345 i 1227) oraz Radiomuseum jednoznacznie podają zestaw ECH81, EBF89, ECL82 — i tę atrybucję (lampa głośnikowa ECL82) przyjęto tu jako właściwą. Rozbieżne pozostają daty (1960 vs 1964) wynikające z przenoszenia produkcji między Diorą a ZRK.

Parametry

Konstrukcjalampowa (superheterodyna)
Lampa głośnikowaECL82
LampyECH81, EBF89, ECL82; prostownik selenowy dwupołówkowy (wg oldradio karta ZRK: SPS6B)
Zakresy falD, Ś, K
Zasilaniesieć, prąd zmienny
Wymiary450×170×140 mm (wg oldradio, wersja ZRK)
Przełącznik zakresówobrotowy (poziomy, z suwakiem na bocznej ściance)

Warianty

Wycena rynkowa

Widełki50–250 zł
Mediana~120 zł
DostępnośćCzęsty

Szacunek regułowy (kategoria × marka, 2026-07) — orientacyjny, do potwierdzenia rynkowego; nie oparty na indywidualnym badaniu ofert.

Materiały

Źródła