Muzeum Polskiej Elektroniki

Serwis Warszawa (sieć krajowa) ·

Unitra-Serwis (Centrala Techniczno-Handlowa Elektroniki „Unitra-Serwis")

Historia

Unitra-Serwis, pełną nazwą Centrala Techniczno-Handlowa Elektroniki „Unitra-Serwis", była jedną z firm wchodzących w skład zjednoczenia, a później zrzeszenia Unitra — obok zakładów produkcyjnych takich jak Diora, Radmor, Unimor czy Eltra. W przeciwieństwie do nich nie produkowała sprzętu, lecz odpowiadała za jego obsługę serwisową: przedmiotem działania centrali było prowadzenie działalności handlowej i usługowej w zakresie elektronicznego sprzętu powszechnego użytku — naprawy gwarancyjne sprzętu Unitra, profesjonalne naprawy pogwarancyjne oraz dystrybucja części i podzespołów.

Siedziba centrali znajdowała się w Warszawie (ostatni znany, dziś już nieaktualny adres: ul. Ratuszowa 11). Sieć obejmowała co najmniej jedenaście oddziałów terenowych w największych miastach kraju: Warszawie (ul. Górczewska 10), Krakowie (ul. Senatorska 16), Katowicach (ul. Francuska 35/37), Łodzi (ul. Sienkiewicza 75/77), Poznaniu (ul. Wybickiego 13/14), Wrocławiu (ul. Kołłątaja 32), Gdańsku-Oliwie (ul. Lęborska 23B), Lublinie (ul. Mełgiewska 2), Olsztynie (ul. Pstrowskiego 16), Szczecinie (ul. Wojska Polskiego 244) i Bydgoszczy (ul. Magnuszewska 8). Ten sam zestaw miast (bez adresów) podaje polska Wikipedia w artykule o Unitrze, w spisie firm jej podległych — co niezależnie potwierdza zasięg sieci.

Dokładne daty powstania i likwidacji Unitra-Serwis nie są potwierdzone w dostępnych źródłach (do weryfikacji). Wiadomo natomiast — jako ciekawostka podawana przez UNITRA-Klub, bez podania konkretnej daty — że po przemianach gospodarczych 1989 roku Unitra-Serwis miała być pierwszą firmą sprywatyzowaną z całej struktury Unitry.

Rola w strukturach Unitry

Unitra-Serwis nie produkowała sprzętu — pełniła funkcję ogólnopolskiej sieci serwisowo-dystrybucyjnej dla wyrobów wszystkich zakładów zjednoczenia (a od 1982 zrzeszenia) Unitra: Diory, Eltry, Fonicy, Radmoru, Unimoru, Tonsilu i innych. Do jej zadań należały naprawy gwarancyjne sprzętu Unitra, profesjonalne naprawy pogwarancyjne oraz dystrybucja części zamiennych i podzespołów do serwisów i klientów. Rozproszona po całym kraju sieć oddziałów miała zapewniać dostęp do serwisu niezależnie od miejsca zamieszkania użytkownika — podobny model wsparcia posprzedażowego funkcjonował w wielu branżach gospodarki centralnie planowanej PRL.

Nazwa „Serwis" figuruje na liście firm podległych zjednoczeniu Unitra publikowanej przez unitraklub.pl, obok zakładów produkcyjnych — co potwierdza jej formalne miejsce w strukturze organizacyjnej, a nie jedynie funkcję pomocniczą. Nie jest to jednak formalny poprzednik dzisiejszych niezależnych serwisów RTV naprawiających sprzęt Unitra (warsztaty kolekcjonerskie, serwisy hobbystyczne) — te działają jako osobne, prywatne firmy powstałe po 1989 roku i nie mają udokumentowanego związku organizacyjnego z historyczną centralą.

Źródła